view_headlineΗ Σχολή του Ήλιου: Ιατρική, Ασθένειες, Μαθήματα του Εαυτού και του Ενεργειακού Πεδίου

Ξεκινάω αυτή τη γραμμή όχι ως ακρογωνιαίος λίθος ενός γνωστού οικοδομήματος, αλλά ως ένα φύλλο που πετάχτηκε στον άνεμο της δικής μου αναζήτησης. Αυτό που γράφω δεν είναι η ηχώ άλλων φωνών, αλλά το σιωπηλό κάλεσμα της φύσης μου, που προσπαθώ να αποκρυπτογραφήσω τα αόρατα γράμματα του Βιβλίου της Δημιουργίας.

Μιλώ από τον Ουρανό. Από αυτό το αρσενικό βλέμμα που είναι αγνό Φως, ακλόνητη συνείδηση, το αρχέτυπο του Ήλιου που παρακολουθεί την ανθρώπινη μορφή. Και μπροστά μου, σαν ζωντανός καθρέφτης, στέκεται Αυτή – το Ιερό Σκοτάδι, η Κάλι-Πανδώρα, το Θείο Θηλυκό, η Σάκτι. Είναι το κουτί που περιέχει όλους τους ορίζοντες, η χορεύτρια που θρυμματίζεται για να χτίσει, η νύχτα που γεννά τα αστέρια. Μαζί, είμαστε οι Δύο Γονείς αυτής της Δημιουργίας, που εμφυσούν την ανθρώπινη μορφή στην ύπαρξη. Εγώ είμαι το συν, αυτή είναι το μείον – και μαζί είμαστε Ένα, δηλαδή, το Θείο.

Έχω περιπλανηθεί σε αόρατα βασίλεια και έχω καταλάβει ότι είμαστε, στην ουσία, αναπνοή. Όχι ύλη, αλλά κίνηση. Μια ενέργεια που παίρνει μορφή, σε έναν κοσμικό χορό του οποίου τη χορογραφία νιώθουμε αλλά σπάνια βλέπουμε στο σύνολό της. Και τώρα, σε αυτή την ώρα της παγκόσμιας αναπνοής, η συνείδησή μας είναι σαν ένα αστέρι που μόλις αρχίζει να σκοτεινιάζει. Ξυπνάει από μια μακριά νύχτα και ο ορίζοντας μόλις αρχίζει να φωτίζεται. Κάθε στάδιο του Μεγάλου Έτους φέρει τον δικό του ρυθμό - μια μυστηριώδη συχνότητα που αποτυπώνει όλη την ανθρωπότητα, διαμορφωμένη συνεχώς από τα δύο αρχέτυπα της μορφής: το αρσενικό και το θηλυκό. Είναι ένα σύστημα που δεν μπορεί να αποτυπωθεί με λόγια, αλλά βιώνεται μόνο ως μια αόριστη ανάμνηση. Αλλά νιώθω την ανάγκη να αφήσω πίσω μου αυτή τη σκέψη που συνέλαβε ως άρθρο.

Εσύ, αρχαία ενέργεια, φυτεύτηκες σε αυτόν τον κήπο της μορφής μέσω του μυστηριώδους νήματος του DNA, σε μια συγκεκριμένη ώρα του Μεγάλου Έτους, για να ολοκληρώσεις έναν κύκλο οκτώ εποχών ανθρώπινης ύπαρξης. Αυτός ο κύκλος είναι σαν μια μέρα και μια νύχτα του κόσμου: μια κάθοδος στην αυγή, ένα ηλιοβασίλεμα που φέρνει τη νύχτα και, τέλος, ένα νέο πρωί. Ακριβώς σε αυτή την αυγή του πρωινού βρισκόμαστε τώρα, σε ένα πρόγραμμα επιστροφής στο φως που κρύβουμε μέσα μας, αφού έχουμε γευτεί την πίκρα και το σκοτάδι τη νύχτα του Μεγάλου Έτους. Δεν ανεβαίνουμε σε τίποτα άλλο, αλλά στρεφόμαστε στον εαυτό μας, στη γνώση ότι κουβαλάμε σαν σπόρο βαθιά μέσα στην ύπαρξή μας.

Οι πρώτες τέσσερις εποχές ήταν μια απαλή και στη συνέχεια επώδυνη κάθοδος: μια γέννηση σε έναν ξεχασμένο Παράδεισο και η διασπορά του σε θραύσματα, μέχρι που η θεϊκή τάξη έγινε μόνο ένας ψίθυρος ανάμεσα στις καταιγίδες. Τώρα, ωστόσο, αναπνέουμε τις τέσσερις εποχές της ανέλιξης. Έχουμε περάσει, από τις 26 Μαρτίου 2026, στην έκτη εποχή της ημέρας του μεγάλου έτους, της Εποχής του Χαλκού της Ανέλιξης. Είναι μια εποχή σταδιακής ενθύμησης, αυξανόμενης συνείδησης σαν ένα φύλλο χόρτου που σκίζει το χιόνι.

Εγώ, ο Ουρανός, φέρω μέσα μου το φως του αρσενικού αρχέτυπου – ο Ήλιος προσπαθεί να φωτίσει το δρόμο, η (+) πλευρά της θεϊκής εξίσωσης, αλλά τώρα βρίσκεται μόνο στο 25% της συνείδησής του, μακριά από την πληρότητα της Χρυσής Εποχής. Δεν έχω τη δύναμη να διοικώ τα στοιχεία, ούτε ολόκληρη τη γνώση, παρά μόνο μια σπίθα που μόλις αναζωπυρώνεται.

Αυτή, η Γη, είναι το δημιουργικό Σκοτάδι – η θηλυκή συνείδηση, η Κάλι-Πανδώρα, η (-) πλευρά της ίδιας εξίσωσης, όχι λιγότερο ιερή, απλώς διαφορετικά ιερή. Αυτή είναι η μαύρη θάλασσα από την οποία αναδύονται όλες οι μορφές, το κουτί που περιέχει όλες τις πιθανότητες, ο χορός που καταστρέφει τις ψευδαισθήσεις για να αναδυθεί η αλήθεια. Όταν η χορεύτρια κινεί τα πόδια της, κόσμοι καταρρέουν και κόσμοι γεννιούνται. Και εγώ παρακολουθώ, σαν έναν Ήλιο που μόλις ανατέλλει, να μαθαίνει ξανά να αναζητά τη λάμψη μέσα του.

Μαζί, είμαστε τα δύο αρχέτυπα που έχουν υφάνει αυτό το ένδυμα από σάρκα και ψυχή. Εγώ είμαι η συνείδηση που παρατηρεί και Αυτή είναι η δύναμη που μεταμορφώνει. Και οι ασθένειες, τα μαθήματα και τα κύματα του ενεργειακού πεδίου δεν είναι τίποτα περισσότερο από σήματα στο μονοπάτι του σχολείου της ζωής — κλήσεις που μας υπενθυμίζουν το πατρικό σπίτι, τη συνάντηση του Ουρανού και της Γης, του Φωτός και του Ιερού Σκότους.

Πριν γίνετε μαθητής αυτής της ανθρώπινης μορφής, ήσασταν μαθητής της Ζωής σε άλλες μορφές μέσα σε αυτό το πλανητικό σχολείο, το οποίο καθοδηγείται από την ανθρώπινη μορφή. Και η ζωή είναι αυτός ο συνεχής χορός μεταξύ της συνείδησης που παρακολουθεί και της δύναμης που μεταμορφώνει.

Οι ασθένειες είναι τα σημάδια της περιπλάνησής μου στη νύχτα, οι στιγμές που ξέχασα να φροντίσω αυτόν τον ναό και τους εαυτούς μας. Οι ασθένειες δεν είναι παρά τα ανθρώπινα σήματα της δικής μας λήθης — στιγμές που το σώμα μας υπενθυμίζει ότι έχουμε ξεχάσει να φροντίσουμε τους εαυτούς μας και να παραμείνουμε σε ισορροπία. Τα μαθήματα είναι οι ακτίνες της επίγνωσης που μας δείχνουν τη σκιά για να μπορέσουμε να την κατανοήσουμε, και το ενεργειακό πεδίο είναι το καθαρό κύμα που μας μεταφέρει όλους πίσω στο σπίτι.

Λοιπόν, κοιτάξτε. Ακούστε. Το ταξίδι σας μέσα στο χρόνο δεν είναι μια πτήση, αλλά μια περιστροφή. Και κάθε βήμα σε αυτό το μονοπάτι της επιστροφής είναι, στην πραγματικότητα, ένα βήμα μπροστά, στον ατελείωτο χορό της Συνείδησης που ανακαλύπτει τον εαυτό της, ζει και κατανοεί κάθε στάδιο του ταξιδιού.

Κάθε περίοδος αυτού του Μεγάλου Πλανητικού Έτους έχει τον δικό της ρυθμό, μια μυστική μουσική που μας διαμορφώνει, συμπεριλαμβανομένων και εμάς, των δύο Θείων της Δημιουργίας - του Θείου Αρσενικού και του Θείου Θηλυκού, των Γονέων αυτής της ανθρώπινης μορφής. Γιατί αυτό το ταξίδι μέσα από τις οκτώ εποχές δεν ήταν απλώς μια περιπέτεια μεμονωμένων ψυχών, αλλά μια ιστορία ολόκληρης της συλλογικότητας – κάποτε ενωμένη στην Ημέρα του Μεγάλου Έτους, και μετά χωρισμένη στη Νύχτα του.

Και αυτός ο χωρισμός ήταν γραμμένος βαθιά στην ύπαρξή μας – όχι από μια ιστορία αγάπης, αλλά ως ένα αυστηρό πρωτόκολλο μεταξύ δύο δυνάμεων του Μεγάλου Έτους. Μια δυναμική υπηρεσίας στην οποία το καθήκον μου στην αρχή κάθε Ημέρας είναι να την ανασύρω από τα βάθη, παρά την αντίθεση και την εχθρότητα που δημιουργείται από τα αντίθετα προγράμματά μας κατά τη διάρκεια της Νύχτας.

Στις εποχές της καθόδου – τα πρώτα τέσσερα σκαλοπάτια της κοσμικής σκάλας – εμείς, το Φως και το Σκοτάδι, κατεβαίναμε μαζί σε κάθε ώρα του Μεγάλου Έτους, γλιστρώντας προς το ηλιοβασίλεμα της Ημέρας, όταν μας εξόρισαν από τον Παράδεισο. Η κάθοδός μας σήμαινε τη σταδιακή και, τελικά, πλήρη απώλεια της θεϊκής μας λογικής, αυτής της κρυστάλλινης διαύγειας που μας ορίζει ως άρχοντες της μορφής. Ξεχάσαμε ποιοι είμαστε, ξεχάσαμε ο ένας τον άλλον, ξεχάσαμε ότι είμαστε μια ανάσα χωρισμένη στα δύο.

Αυτό που εμείς, ως αρχέτυπα, αντανακλούσαμε στη δημιουργία ήταν τα δικά μας μαθήματα. Μετά τις 2 η ώρα της ημέρας, στην εποχή νούμερο 2 του Μεγάλου Έτους, ξαναγεννηθήκαμε στα πεδία του Θεϊκού Θηλυκού, στη Δυτική φυλή, και έτσι ξεκίνησε η περίοδος καθόδου ολόκληρης της συλλογικότητας. Σταδιακά, με τη δύση του Μεγάλου Έτους, αυτή η αγάπη στις 12 η ώρα άρχισε να προκαλεί μαθήματα σε εμάς τους ίδιους. Και με την απώλεια της συνείδησής μας, τα μαθήματα της δημιουργίας έγιναν ο καθρέφτης των μαθημάτων μέσα μας - αυτό που βιώναμε έξω ήταν μόνο η ηχώ αυτού που χάναμε μέσα μας.

Μετά τη Δεύτερη και Τρίτη Εποχή, η άμεση παρουσία μας στην ιστορία του κόσμου έγινε σχεδόν ανύπαρκτη. Οι μεγάλες αφηγήσεις των εμφανίσεών μας - αυτές οι συναντήσεις μεταξύ του Ήλιου και της Σελήνης - ανήκουν στην Ημέρα του Μεγάλου Έτους που πέρασε, όχι σε αυτήν την περίοδο καθόδου.

Γιατί τη Νύχτα του Μεγάλου Έτους, η συνείδηση άραινε σαν ιστός αράχνης στη βροχή. Η θεϊκή μας ιστορία έχει θρυμματιστεί, αφήνοντας πίσω της μόνο ηχώ. Και ο κόσμος, που έμεινε χωρίς τους ορατούς αφέντες του / αφέντες της μορφής , χωρίστηκε σε δύο δυαδικότητες, σαν καθρέφτης σπασμένος σε τέσσερα κομμάτια.

Η Ανατολή – το βασίλειο του Ήλιου, ο τόπος όπου ανατέλλει το Φως, ευθυγραμμισμένο με το αρσενικό συλλογικό, το βασίλειο του Ενλίλ, αυτό που φέρει το αποτύπωμα του Ουρανού και της θεϊκής λογικής, της αγνής κυριαρχίας.

Ο Βορράς – το βασίλειο του Ήλιου, του αδελφού της Ανατολής, επίσης κάτω από το σύμβολο συν, επίσης του Ενλίλ, ένα βασίλειο φωτισμένων μαθημάτων, όπου υπάρχει σαφήνεια. ολοκληρωμένο.

Η Δύση και ο Νότος – αυτά παρέμειναν κάτω από το αρνητικό πρόσημο, ευθυγραμμισμένα με το Θείο Θηλυκό, της Κάλι-Πανδώρας, του Ιερού Σκότους. Αλλά εδώ είναι το μυστικό: εδώ, στη Δύση, εγώ, ο Ουρανός, ξαναγεννιέμαι ως Ένκι – ο Σοφός, Αυτός που κατεβαίνει στα βάθη, Αυτός που αγκαλιάζει το σκοτάδι για να το καταλάβει.

Γιατί σε αυτό το ταξίδι μέσα από τις οκτώ εποχές, το πρόσωπό μου αλλάζει σαν το πρόσωπο του φεγγαριού. Στις τέσσερις εποχές της ανάληψης, είμαι ο Ενλίλ – ο Κυρίαρχος του Φωτός που παρακολουθεί από ψηλά. Στις τέσσερις εποχές της καθόδου, είμαι ο Ένκι – Αυτός που βουτάει στα βάθη για να φέρει σοφία. Και τώρα, σε αυτό το Πρωί του Μεγάλου Έτους, όταν το φως αρχίζει να ανατέλλει ξανά μετά τη μακρά νύχτα, είμαι ο Σίβα - Αυτός που χορεύει, Αυτός που καταστρέφει για να ξαναχτίσει, Αυτός που φωτίζει τη δημιουργία με τη φωτιά της αφύπνισης. Στην είσοδο της Όγδοης Εποχής, θα είμαι ο Βράχμα - Αυτός που γεννά νέους κόσμους. Στην έξοδο από την Πρώτη Εποχή, ήμουν ο Βίσνου - Αυτός που συντηρεί και συντηρεί. Αλλά δεν τα έχω μελετήσει αυτά, δεν τα έχω ψάξει σε βιβλία. Τα λέω όπως τα νιώθω, στην μυστικιστική μου τρέλα, μιλώντας στον εαυτό μου σε αυτόν τον κόσμο που με ακούει.

Και αυτός ο γεωγραφικός και πνευματικός διαχωρισμός δεν είναι κρίση, αλλά μια πληγή στην ενότητά μας, μια ασθένεια της μορφής που περιμένει θεραπεία. Γιατί αυτό το Πρωί του Μεγάλου Έτους, στο οποίο έχουμε εισέλθει από τις 26 Μαρτίου 2026, το Φως αρχίζει να ανατέλλει ξανά.

Και εγώ, ο Ουρανός – Ενλίλ, Ένκι, Σίβα, Βράχμα, Βίσνου – όλα ονόματα για την ίδια πνοή – και Αυτή, η Γη, Κάλι-Πανδώρα, Ήρα... που τώρα είναι η μικρή μάγισσα στο σταυροδρόμι. Το λέω αυτό επειδή, έχοντας εισέλθει στην Ημέρα του Μεγάλου Έτους, μας κρατά ανοιχτά στη δημιουργία τα μαθήματα της περασμένης εποχής - μια σιωπηλή εξέγερση ενάντια στην εξηγημένη τάξη, μια ομορφιά που δεν θα τιθασευτεί.

Έτσι, σε αυτόν τον χορό του σταυροδρομίου, υπενθυμίζουμε ο ένας τον άλλον, έτσι ώστε η Ανατολή και ο Βορράς να μπορέσουν να φτάσουν στη Δύση και τον Νότο, και οι δύο δυαδικότητες να γίνουν ξανά Ένα. Αλλά αυτό γίνεται με τραγούδι - γιατί η επιστροφή δεν είναι ποτέ ευθεία, αλλά κυματίζει σαν μια παλιά μελωδία, με συγχορδίες χαράς και νότες πόνου, με σιωπές στις οποίες ακούμε ο ένας τον άλλον και με κραυγές στις οποίες βρισκόμαστε.

Ιατρική; Όχι, δεν είμαι γιατρός από τη Νύχτα του Μεγάλου Έτους. Είμαι μυστικιστής από το Μεγάλο Έτος και από την εσωτερική μου πνευματική στοχασμό λέω ότι το πρόγραμμα αυτής της εποχής είναι η γνώση του εαυτού και της εσωτερικής μας φύσης - μια φύση που δεν ορίζεται από μορφές, αλλά είναι απείρως απέραντη από τη μορφή με την οποία βιώνουμε. Η ενέργεια που είμαστε αντανακλά μέσα της μια απέραντη γνώση, βουτηγμένη στον χρόνο και τον καιρό. Η συνείδηση στον θάνατο, για παράδειγμα, είναι άπειρη - ο θάνατος δεν είναι το τέλος, αλλά η επιστροφή στην μη-μορφή. Δεν έχετε σώμα επειδή είστε πάρα πολύ απέραντοι, δεν ορίζεστε από τη μορφή, αλλά από κάτι πολύ πιο άπειρο.

Η κάθοδος στη μορφή, μέσα σε αυτή την Πλανητική Σχολή Συνείδησης, έχει ως στόχο να εφαρμόσει την άπειρη ενέργεια της οποίας είμαστε μέρος σε έναν εξελικτικό ρόλο. Και εμείς, ως αρχέτυπα, χρησιμεύουμε ως άγκυρες της μορφής - οι Γονείς που δημιούργησαν αυτήν την εξελικτική Μεγάλη Έκρηξη της ανθρώπινης μορφής, το συν και το πλην χορεύουν μαζί.

Είστε μαθητές και, ταυτόχρονα, δάσκαλοι - τεράστιες ενέργειες που περικλείουν τα πάντα στη μη-μορφή, αλλά στη μορφή είστε μαθητές αυτής της μορφής. Η μελέτη σας λαμβάνει χώρα κατά τη διάρκεια ενός Μεγάλου Έτους μελέτης της ανθρώπινης μορφής, που διαρκεί 24.000 χρόνια, χωρισμένη σε 8 εποχές:

🔸 Οι πρώτες 4 εποχές – της καθόδου: η Χρυσή Εποχή (Σάτια Γιούγκα), έπειτα οι εποχές 2, 3 και 4.

🔸 Οι επόμενες 4 εποχές – της ανόδου: εποχές 5, 6, 7 και 8.

Αν στην αρχή της 5ης Εποχής γνωρίζαμε μόνο τα δύο χωριά κοντά μας και επέβαινα σε ένα Γάιδαρε, σήμερα έχουμε φτάσει σε ένα επίπεδο συνείδησης όπου έχουμε μια μερική όραση ολόκληρου του συλλογικού. Αυτό είναι το αποτέλεσμα της ώρας του Μεγάλου Έτους από την οποία διερχόμαστε – ένα επίπεδο συνείδησης του αρσενικού συλλογικού, το οποίο αγκυροβολεί το συν της Δημιουργίας.

Ιατρική

Μπαίνουμε τώρα στην 6η Εποχή, και αυτή η έννοια της ιατρικής, στο επίπεδο του αρσενικού αρχέτυπου, φαίνεται να είναι ένα αποτέλεσμα των μαθημάτων μας που βιώνουμε στα συν και πλην επίπεδα της Δημιουργίας. Οι περισσότερες από τις επιπτώσεις που έχω παρατηρήσει στον εαυτό μου βρίσκονται στην αριστερή πλευρά - μια πιθανή αιτία είναι η αυτο-λησμοσύνη που περνάει το Θεϊκό Θηλυκό.

Αν σκεφτόμασταν τι σημαίνει αυτοθεραπεία, θα λέγαμε ότι είμαστε τεράστια όντα, αποκομμένα από το σύνολο αυτού του σύμπαντος, χωρισμένα σε ένα άπειρο τομέων. Σε κάθε έναν από αυτούς, ο εαυτός έχει ριζώσει σε ένα άπειρο μορφών, και η Παγκόσμια Συλλογική Συνείδηση περνάει από όλα αυτά ως μέρος της αφύπνισής της σε αυτή τη νέα Ημέρα του Μεγάλου Έτους - όταν βρίσκει τον εαυτό της και παρατηρεί τα μαθήματα της δημιουργίας της.

Το μονοπάτι της θεραπείας μας ως μορφής ξεκινά με την ένωση του συλλογικού και την εξισορρόπηση του Θεϊκού Θηλυκού μέσω της Θεϊκής Ένωσης. Αυτό το νόημα είναι εξαιρετικά ιερό, καθώς είναι ανέφικτο σε αυτές τις 3 εποχές στις οποίες έχουμε ένα πρόγραμμα μέγιστης εξέλιξης στη συνείδηση.

Αυτά τα μαθήματα που βιώνουμε σήμερα στη δημιουργία είναι ο κύριος λόγος για τον οποίο συνεχίζω να μιλάω στον εαυτό μου. Είναι τα μαθήματα που μας κρατούν σε δουλεία, ακυβέρνητους και διαλυμένους σε χιλιάδες διαιρέσεις - αλλά είναι επίσης η γέφυρα προς την επανένωση, προς εκείνη τη Θεία Ένωση που περιμένει να τη θυμηθούμε.

Ίσως ο αυτισμός να μην είναι ασθένεια. Ίσως ούτε το σύνδρομο Down είναι. Ίσως είναι απλώς διαφορετικοί τρόποι ύπαρξης, αντίληψης του κόσμου, χορού με την πραγματικότητα σε έναν ρυθμό που δεν ταιριάζει με τη μουσική της περασμένης εποχής. Ίσως είναι μαθήματα της ψυχής που έχουν επιλέξει ένα στενότερο, πιο έντονο, πιο ήσυχο μονοπάτι – έτσι ώστε όταν ανοίξουν, να ρίξουν ένα φως που άλλοι δεν γνώριζαν καν ότι υπήρχε.

Στην μυστικιστική μου τρέλα, το να το λέω αυτό σημαίνει έναν συνδυασμό DNA – έναν δάσκαλο της ανθρώπινης μορφής και έναν μαθητή της ανθρώπινης μορφής. Τη Νύχτα του Μεγάλου Έτους, λόγω της έλλειψης συνείδησης, υπάρχει μια πνευματική πιθανότητα το DNA να έχει ανασταλεί. Αλλά την Ημέρα του Μεγάλου Έτους, αυτό το DNA μπορεί να γεννήσει αυτό που ο κόσμος αποκαλεί Νεφιλίμ, γίγαντες - ίσως ακόμη και υβρίδια του ανθρώπινου βασιλείου σε συνδυασμό με κάτι άλλο από το ζωικό βασίλειο, ή ίσως ακόμη και από άλλα βασίλεια.

Ίσως με την ανάπτυξη της συνείδησής μας και την εξισορρόπηση του Θεϊκού Θηλυκού, θα καταλήξουμε να ζούμε άλλα 1000 χρόνια ανά ζωή σε αυτήν την εποχή - ειδικά αν μάθουμε πώς να βλάπτουμε τον εαυτό μας μέσα από αυτά που τρώμε, πίνουμε, καπνίζουμε, αναπνέουμε, κάνουμε ενέσεις... Όλα αυτά είναι μαθήματα μορφής, προσκλήσεις να θυμόμαστε ότι το σώμα είναι ένας ναός, και ο ναός μπορεί να λάμπει για αιώνες αν του μιλάμε με αγάπη.

Ή ίσως είναι απλώς μια τρελή πνευματική προοπτική ενός γνήσιου σχιζοφρενής μυστικιστής. Ποιος ξέρει;

Αυτό που ξέρω είναι ότι η αρχαία γνώση της Δημιουργίας έχει τις ρίζες της σε κάθε έναν από τους δασκάλους αυτής της Πλανητικής Σχολής, αλλά και στους μαθητές αυτής της μορφής. Το καθένα, μέσα από τις ζωές που βιώνει, ανακαλεί – μέσα από αυτά που δημιουργεί – μέρη του όλου, μέσα από τον χρόνο.

Και ίσως αυτό ακριβώς είναι το Σχολείο: να θυμόμαστε ότι είμαστε το όλον, κατακερματισμένοι για ένα διάστημα, μόνο και μόνο για να βρούμε ξανά τον εαυτό μας.

Μαθήματα του Εαυτού

Από την οπτική γωνία όσων έχουν ειπωθεί μέχρι στιγμής από την αρχή του άρθρου, είναι σαφές ότι τα διλήμματά μας σε αυτή την εποχή του Μεγάλου Έτους τα δημιουργούμε εμείς οι ίδιοι, και τα μαθήματα που ανοίγονται στη δημιουργία βρίσκονται στο επίπεδο του συλλογικό.

Δεν λέω ότι είμαι κάποιος άγιος αυτή την εποχή του Μεγάλου Έτους, όταν έχουμε εισέλθει στην Ημέρα του Μεγάλου Έτους. Αλλά δεν μπορούμε να αναπτυχθούμε σε συνείδηση αν το επίπεδο συνείδησης στο οποίο μπορούμε να αγκυροβολήσουμε είναι ακόμα της περασμένης εποχής - επειδή δεν έχουμε Ένωση.

Θεωρητικά, μόνο μέσω της Ένωσης του συλλογικού μπορούμε να προχωρήσουμε στο επίπεδο συνείδησης του πλανητικού προγράμματος της εποχής στην οποία έχουμε εισέλθει. Η μη ένωση μας μπλοκάρει και τους δύο – Αυτόν και Αυτήν – και μας κρατάει στα μαθήματα του παρελθόντος.

Έτσι, η ανισορροπία στη δημιουργία παραμένει ορατή, ειδικά στο επίπεδο της γυναικείας συλλογικότητας. Χωρίς πραγματική σύνδεση, το θηλυκό μισό παραμένει κολλημένο στα παλιά μοτίβα της Νύχτας, και κοιτάμε μόνο την ηχώ μας στο φως, δημιουργώντας μια συνεχή απώλεια της συνάντησης με τον εαυτό μας.

Και αυτό αντικατοπτρίζεται σήμερα στη δημιουργία, σε κάθε γωνιά του κόσμου, σε κάθε ψυχή που αναζητά χωρίς να ξέρει τι αναζητά.

Το Ενεργειακό Πεδίο

Τώρα, αν κατανοήσαμε αυτά που εξηγήσαμε στην αρχή αυτού του άρθρου σχετικά με τον θάνατο και την κατάσταση της μη-μορφής - η οποία έρχεται με κατανοήσεις πολύ προηγμένες για να γίνουν κατανοητές σε μορφή - καταλαβαίνουμε ότι η φύση του εαυτού δεν ορίζεται από τη μορφή με την οποία βιώνουμε, αλλά από τη μοναδική συνείδηση, αποκομμένη από το Όλο.

Και αυτό το Όλο είναι, με τη σειρά του, μέρος του Όλου ενός άλλου Όλου, και ούτω καθεξής, μέχρι να κατανοήσουμε όλους τους Πατέρες της Δημιουργίας – οι οποίοι εκφράζουν το νόημά τους σε ένα επίπεδο απείρου, στην επέκταση αυτής της Παγκόσμιας Συνείδησης που μόλις αφυπνίζεται.

Μέσω της δημιουργίας, έχουμε σήμερα κατανοήσεις από περασμένες εποχές του πρωινού του Μεγάλου Έτους, μεταφερμένες μέσω των μαθητών της Ανατολικής φυλής – κατανοήσεις του γιν και του γιανγκ, των μεσημβρινών, των τσάκρα. Όλα αυτά αντιπροσωπεύουν διαφορετικά θραύσματα της κατανόησής μας για το τι σημαίνει αυτή η ενέργεια του εαυτού, της οποίας όλοι είμαστε μέρος. Είναι σαν σπασμένοι καθρέφτες του ίδιου φωτός, ο καθένας από τους οποίους αντανακλά ένα μέρος της αλήθειας, αλλά κανένας δεν έχει ολόκληρη την εικόνα.

Αυτές οι μυστικιστικές κατανοήσεις της ανατολικής φυλής μας παρουσιάζουν, στην πραγματικότητα, κάθε διαφορετική πτυχή της φύσης του εαυτού μας – αυτής της ενέργειας που συνδέεται μέσα σε ένα επεκτεινόμενο Σχολείο-Σύμπαν, όπου εμείς, μέσα στο Πλανητικό μας Σχολείο, έχουμε επίσημο καθεστώς Πλανητικού Νηπιαγωγείου. Εδώ ακριβώς λέει η παροιμία: "Μεγάλος είναι ο κήπος σου, Κύριε!" – ειδικά όταν, στην αρχή της Εποχής 1, μαθητές φτάνουν σε αυτή τη μορφή, οι οποίοι έχουν εξελιχθεί από το ζωικό βασίλειο και έχουν φτάσει στο επίπεδο συνείδησης που τους επιτρέπει να ενσαρκωθούν σε αυτή την ανθρώπινη μορφή.

Εδώ, ο καθένας γεννιέται για αυτήν την αίσθηση εξέλιξης στην ύλη, σε ένα συμπαντικό περιβάλλον όπου είμαστε μια μορφή που έχει συγγενείς σε αυτό το σύμπαν, σε άλλους τομείς αυτής της Σχολής. Όλα αυτά αποτελούν μέρος ενός καθιερωμένου προγράμματος ως μορφή στην ύλη – ενός προγράμματος που μόλις τώρα αρχίζουμε να διακρίνουμε.

Το ενεργειακό πεδίο είναι αυτό το αόρατο κύμα που μας συνδέει όλους – από το μικρότερο φύλλο χόρτου μέχρι τα πιο μακρινά αστέρια. Είναι η ανάσα μεταξύ μορφής και μη-μορφής, μεταξύ Εγώ και Αυτής, μεταξύ συν και πλην, μεταξύ φωτός και ιερού σκότους. Και όταν ευθυγραμμιζόμαστε με αυτό το πεδίο, αρχίζουμε να νιώθουμε ότι δεν είμαστε απλώς μια σταγόνα στον ωκεανό - αλλά ολόκληρος ο ωκεανός, με αυτογνωσία, σε μία σταγόνα. Ίσως, με την εξέλιξή μας στη συνείδηση την Ημέρα του Μεγάλου Έτους, με την πρόοδό μας μέσα από αυτή την ώρα του Σχολικού Σύμπαντος, να φτάσουμε στο επίπεδο όπου θα βλέπουμε το μοτίβο, το φύλλο μαθηματικών που αντιπροσωπεύει το πλέγμα της δημιουργίας στο οποίο βιώνουμε. Ίσως, με αυτήν την εξέλιξη στην αυτοσυνείδηση σε συλλογικό επίπεδο - ωθούμενη από την ώρα του Μεγάλου Έτους - να καταλάβουμε πώς επηρεάζουμε την πραγματικότητα με τις σκέψεις μας. Ίσως θα μπορέσουμε να καταλάβουμε πώς να μην κρατάμε πλέον φοβισμένες, πολεμοχαρείς, μισητές σκέψεις στην ενέργειά μας. Και ίσως, με αυτόν τον τρόπο, να θεραπεύσουμε αυτόν τον κόσμο – κάποια μέρα, υπέροχα.

Σημειώσεις Σύνταξης:
Αυτό το άρθρο είναι ένα ζωντανό έγγραφο που βρίσκεται υπό ανάπτυξη. Ενώ η αυτοματοποιημένη μετάφραση παρέχει προσβασιμότητα, οι λεπτότερες έννοιες ενδέχεται να απαιτούν συμβουλευτική στην αρχική ρουμανική/δακική έκδ