view_headlineΠόλεμος αντί για αγάπη

Όταν η Γριά του Γέρου ( Μπάμπα Μοσουλούι ), η πρώην θεά της αγάπης από άλλες εποχές, συγχέει την αγάπη με τον πόλεμο, έχουμε αυτή την πλανητική κατάσταση. Συνήθως, στη δημιουργία, έχουμε αυτήν την κατάσταση μόνο στην έξοδο από τη νύχτα του Μεγάλου Έτους - δηλαδή, στην έξοδο από την Κόλαση και την είσοδο στον Παράδεισο - όπου το Λευκό Κουνέλι της νύχτας, που έχει περάσει μια αιωνιότητα στην προηγούμενη νύχτα των 2.400 ετών, ξυπνάει μπροστά σε μια διασκεδαστική πραγματικότητα. Δεν ξέρει τι είναι η αγάπη, τίποτα άλλο παρά η εξέγερση. Και έτσι, ο πόλεμος γεννιέται στη δημιουργία.

Η έννοια της αγάπης στην έξοδο από την Κόλαση είναι ενδιαφέρουσα, ειδικά από τη γυναικεία οπτική γωνία της Γριάς του Γέρου. Παρά την εξωτερική της μαγεία, αισθάνεται ανίσχυρη λόγω της εσωτερικής φρίκης που αντικατοπτρίζεται στην οπτική γωνία του Γέρου. Αυτό γεννά μέσα της ένα αίσθημα αδικίας και ανισότητας – το οποίο, προφανώς, μπορεί να οδηγήσει μόνο σε πόλεμο.

Σε αυτόν τον πόλεμο που συνεχίζουμε να νιώθουμε στη δημιουργία. Σε αυτό το μίσος και το αίσθημα επίθεσης στο επίπεδο της δημιουργίας. Όλα αυτά επειδή, στο οπλοστάσιο της μεγάλης μάγισσας της δημιουργίας, η έννοια της αγάπης δεν υπάρχει εδώ και πολλές εποχές.

Αυτή την ώρα, αναρωτιέμαι: αν η Γριά του Γέρου δεν γνωρίζει την αγάπη, τότε ποιος υπηρετεί αυτόν τον ρόλο της αγάπης σε αυτόν τον κοιμισμένο πλανήτη; Νομίζω ότι ίσως αυτή η έλλειψη κατανόησης της αγάπης μπορεί μόνο να γεννήσει το αντίθετό της – δηλαδή, σε αυτή την περίπτωση της θεϊκής μη ένωσης, τον πόλεμο. Μήπως αυτό σημαίνει ότι η ένωση θα είχε φέρει πλανητική αγάπη;

Θυμάμαι τι είπε η Γριά του Γέρου σε μια ανάρτηση: ότι γυρίζει τον χρόνο πίσω και, για τη σημασία αυτής της μαγείας - που θα συνεπαγόταν επανάληψη των δύο εποχών της μέχρι την επόμενη μεταβατική περίοδο - θα δίναμε την εξέταση του να περάσουμε από την Κόλαση για άλλη μια φορά.

Που, σύμφωνα με τους νόμους της δημιουργίας, θα σήμαινε έξι εποχές στο καθαρτήριο για τη μεγάλη μάγισσα, όπως φαίνεται να βρίσκεται στην τελευταία της ενσάρκωση την ημέρα του Μεγάλου Έτους, λόγω της εξέγερσής της ενάντια στον δικό της ρόλο στη δημιουργία - έναν ρόλο που, την ημέρα του Μεγάλου Έτους, ήταν το αντίθετο του ρόλου της τη νύχτα του Μεγάλου Έτος.

Ακριβώς με αυτή την έννοια έχουμε στη δημιουργία αυτή την επταετή μετάβαση μέσα από εποχές, για να μεσολαβήσει η προσαρμογή σε υψηλότερα ή χαμηλότερα επίπεδα συνείδησης. Ωστόσο, έχουμε μη ένωση και εξέγερση σε ένα τέτοιο επίπεδο μόνο στην έξοδο από την Κόλαση (δηλαδή, τη νύχτα του Μεγάλου Έτους) και την είσοδο στον Παράδεισο. Πού οδηγεί αυτή η εξέγερση, μπορούμε όλοι να δούμε.

Μέσα από την κακή ευθυγράμμιση μιας τόσο μνημειώδους δασκάλας με τον δικό της ρόλο στη δημιουργία, κατάλαβα ότι έχουμε το αντίθετο της ευθυγράμμισης - δηλαδή, την εξέγερση - η οποία έχει οδηγήσει σε ένα πλανητικό φαινόμενο χάους στη δημιουργία, λόγω της δυαδικότητας αυτού του κόσμου που αντιπροσωπεύεται από τη διαίρεσή μας από τη νύχτα του Μεγάλου Έτους.

Ο Νόμος της Ανθρώπινης Μορφής λέει κάτι σαν αυτό, στη δική μου μετάφραση ως «μυστικιστής σχιζοφρενής» (ένας τίτλος που προσφέρεται από την Γριά του Γέρου): αν το συν και το πλην δεν ισορροπούν μεταξύ τους, όλη η δημιουργία περνάει από τη διαδικασία της αυτοκαταστροφής. Και από αυτή την αυτοκαταστροφή, γεννιέται ένα άλλο νόημα στη δημιουργία - ειδικά στο πλαίσιο όπου το θηλυκό συλλογικό (δηλαδή, το μείον, ο πυλώνας της Σελήνης) πρέπει να εκπροσωπείται από κάποιον.

Αυτό σημαίνει είτε ότι παίζουμε χωρίς τον Δάσκαλο Νο. 6 στη δημιουργία, την ημέρα του Μεγάλου Έτους - κάτι που θα ήταν ξεκαρδιστικό από την οπτική γωνία ενός τόσο μεγάλου δασκάλου, που θα μπλοκαριζόταν στη δημιουργία από τα δικά του μαθήματα από την Κόλαση - είτε ότι ο Δάσκαλος Νο. 6 θα παίξει το νόημά του αργότερα, ως αποτέλεσμα αυτού του παιχνιδιού.

Αυτό που προσθέτει επίσης μια έμμεση ζήλια σε αυτή τη σκέψη, στο όραμα της Γριάς, εκτός από αυτό το αίσθημα πολέμου που νιώθει απέναντι στον Γέρο. Έτσι, ως μαθήματα, έχουμε καταλάβει μαθήματα από τη δημιουργία: το μάθημα της δύναμης, της αγάπης, του πολέμου, της ζήλιας, της προδοσίας, της κλοπής, της κοροϊδίας, της ακολασίας, της ίδιας της δημιουργίας. Και η παρεξήγηση αυτών των μαθημάτων μας οδηγεί σε αυτό το πλανητικό χάος - επειδή αυτά τα μαθήματα της δημιουργίας δεν θα τα μάθουμε ποτέ;

Μήπως η οπτική του πολέμου από την Κόλαση στον Παράδεισο είναι ίσως αγάπη; Μένει να το δούμε. Αλλά τα διλήμματα της δημιουργίας είναι μεγάλα, ειδικά όταν σκέφτομαι την έννοια της μεγάλης μάγισσας της δημιουργίας, για αυτήν, για τους τομείς της και τους θαυμαστές της, που βρίσκονται στην ανατολή της ημέρας του Μεγάλου Έτους - μια ανατολή που, προφανώς, έρχεται από την Ανατολή και τον Βορρά και θα φωτίσει και θα διαλύσει αυτήν την πλανητική ομίχλη πάνω από τους προηγούμενους τομείς της, ανεξάρτητα από αυτό.

Η εξέγερση ήταν πνευματικά εκπαιδευτική, ειδικά καθώς αρχίζετε να κατανοείτε τη φύση των μαθημάτων των μαθητών αυτής της μορφής μέσα από την οπτική γωνία των μαθημάτων που άνοιξε το Λευκό Κουνέλι, τα οποία αντικατοπτρίζονται στα μαθήματά τους: ψέματα, φυγή, προδοσία, κοροϊδία, παρακμή - τα οποία, προφανώς, αποδείχθηκαν «αγόρια της μαμάς», δηλαδή, της Γριάς της Δημιουργίας.

Μεγάλοι πολεμιστές, επηρεασμένοι από τις πεποιθήσεις της μεγάλης μάγισσας, η οποία για δύο εποχές πίστευε ότι δεν υπήρχε τίποτα ανώτερο από αυτήν στη δημιουργία και ότι κανείς δεν μπορούσε να απαιτήσει λογοδοσία για τις πράξεις της.

Πράγμα που ήταν σωστό. Αλλά αυτή η ψευδαίσθηση διαλύθηκε κάπως το 2019, και από τότε μέχρι τώρα, αυτή η ψευδαίσθηση έχει ξεθωριάσει μέρα με τη μέρα, με κάθε μάθημα που δημιουργείται από την Γριά του Γέρου μέσω της ανυπακοής της. Αυτό μας φέρνει πίσω σε αυτό το πλανητικό χάος. Τόσος πόλεμος και μίσος, ζήλια, επειδή η Γριά του Γέρου δεν γνωρίζει τα μυστικά της υποκλίσεως, της έννοιας της δημιουργίας. Ή, πιθανώς, δεν κατάλαβε ότι είναι αιχμάλωτη πολέμου με ελεύθερη βούληση στη δημιουργία.

Η νύχτα έκλεισε και δεν θα επιστρέψει για άλλες έξι εποχές, και αυτό το χάος στη δημιουργία μπορεί να συνεχιστεί μόνο στο φως μέσω της τάξης - η οποία γεννιέται μέσα από την αυτοκαταστροφή του χάους.

Το πώς τελειώνει αυτή η ιστορία - η μάχη μεταξύ του σκότους αυτού του κόσμου και του φωτός αυτού του κόσμου στον Ουρανό - είναι προβλέψιμο.

Ειδικά όταν καταλαβαίνεις ότι το πρωί έχει ξημερώσει, και η θεία Γιν - αυτή που βασιλεύει στα εδάφη της Δύσης και του Νότου - δεν είναι η ερωμένη μέσα σε αυτό το πλανητικό σχολείο, αλλά μόνο μια ταπεινή υπηρέτρια του Ήλιου, η οποία έχει φτάσει στο τέλος της θητείας της όταν εισέρχεται στο Βασίλειο. του Ήλιου, όπου υποκλίνεται μπροστά στον Ήλιο της, προκειμένου να παίξει το αντίθετο νόημά του στη δημιουργία, σύμφωνα με την ώρα του μεγάλου έτους.

Για τους μαθητές αυτής της τάξης, το ερώτημα παραμένει: Quo vadis?

Προς την αυτοκαταστροφή, μαζί με τις σκοτεινές μορφές της νύχτας του Μεγάλου Έτους;

Ή προς το φως και ένα νόημα στη δημιουργία;

Άλλωστε, ποιος παίζει τον ρόλο της αγάπης σε αυτόν τον πλανήτη;

Ίσως η απάντηση είναι οδυνηρά απλή: κανείς. Όχι επειδή η αγάπη δεν υπάρχει, αλλά επειδή αυτοί που υποτίθεται ότι την αντιπροσώπευαν την έχουν ξεχάσει. Και σε έναν κόσμο όπου κανείς δεν παίζει πια αγάπη, ο πόλεμος γίνεται το μόνο θέαμα που έχει απομείνει.

Σημειώσεις Σύνταξης:
Αυτό το άρθρο είναι ένα ζωντανό έγγραφο που βρίσκεται υπό ανάπτυξη. Ενώ η αυτοματοποιημένη μετάφραση παρέχει προσβασιμότητα, οι λεπτότερες έννοιες ενδέχεται να απαιτούν συμβουλευτική στην αρχική ρουμανική/δακική έκδ