view_headlineSchool van de Zon: Het Pad naar Geweten en Heiligheid

Op de drempel van de Grote Nieuwjaarsdag, onder de eerste stralen van authentiek licht, arriveerde de stam der mensen - dat wil zeggen, de kudde studenten van deze menselijke vorm - na vier tijdperken van involutie, die het minimum van bewustzijn bereikten in het jaar 0, dat wil zeggen, midden in de nacht van het grote jaar, en het vijfde tijdperk, dat we zojuist in 2019 hebben afgesloten, het enige opkomende tijdperk dat de studenten van deze vorm hebben meegemaakt, uiteraard vanuit het perspectief van deze menselijke vorm en haar lessen - in dit laatste tijdperk manifesteert zich het fenomeen van heiligheid, gewaardeerd door groepen studenten die deel uitmaken van de gebeeldhouwde gezichten en de duisternis van deze wereld, die het aandurven om heiligen te verheffen op een loopband die hun groepsagenda dient.

Als ze de agenda van de kerkelijke groep niet dienen, worden ze niet als heiligen beschouwd; Heiligen zijn blijkbaar alleen degenen die hen helpen hun duisternis in de schepping te wortelen.

Denaturatie van Heiligheid: Van Zonlicht tot Relikwiecultus

In dit tijdperk dat eindigt in 2019 (het jaar des Heren 1200), is het concept van heiligheid in de Schepping opnieuw opgedoken, maar niet als een nieuwigheid, maar als een flard kennis die is teruggevonden uit de duisternis van het "Grote Jaar". Het is een erfenis van de leringen die werden onderwezen in de School van de Zon (tijdperken 6, 7 en 8 van de laatste cyclus), maar die, na door de filter van de eeuwen en de duisternis van de nacht te zijn gegaan, zijn veranderd door studenten die vastzaten in verkeerd begrepen lessen.

Door het verlies van de directe verbinding met de bron werd heiligheid aangetast door:

Gebeeldhouwde gezichten: het vervangen van levende aanwezigheid door dode symbolen.

Manipulatie en leugens: het gebruiken van het heilige als een instrument van controle of commercialisering.

Externalisering van het Licht: de behoefte om "externe" heiligen te verzinnen om een concept te verankeren dat het individu niet langer in zichzelf vindt. zichzelf.

Wat we vandaag de dag zien in de relikwieverering is geen heiligheid, maar een kudde-effect dat de ineenstorting van het bewustzijn weerspiegelt. Degenen die hun innerlijke licht verloren hebben, zoeken het nu wanhopig in materiële brokstukken, waarmee ze aantonen dat ze de essentie van de schepping vergeten zijn: heiligheid is een staat van zijn, geen object van verering.

Heiligheid als een proces van bevrijding: het perspectief van de Zonneschool

Vanuit het perspectief van de Zonneschool is heiligheid op dit punt in het Grote Jaar geen aanbidding, maar de spirituele bevrijding van het zelf van de dictatuur van polarisaties. Het is het individuele proces waarmee de student van de menselijke vorm door de tijd heen gaat om de lessen van het tijdperk te overstijgen.

Afkomstig uit de "Nacht van het Grote Jaar" - een periode waarin lessen onvrijwillig werden gecreëerd door dichtheid en duisternis - bevinden we ons nu in het noodzakelijke moment van hun afsluiting op collectief niveau. In de Schepping worden lessen afgerond in de grote overgangsperioden tussen tijdperken, door:

Het bewustzijn in vorm te brengen: het herkennen van patronen en omzwervingen uit het verleden. Het pad corrigeren: de Schepping opnieuw afstemmen op de Bron (de Zon van deze universele sector).

Deze kennis, stukje bij beetje bewaard gebleven uit het oude Grote Jaar, is vervormd in verschillende religieuze interpretaties die de technische mechanismen van de evolutie zijn kwijtgeraakt.

Als vertegenwoordiger van het mannelijk collectief verklaar ik duidelijk: ik ben niet "heilig" in de populaire en vervormde betekenis van het woord. Omdat ik op oudejaarsavond ben geboren, heb ik alle lessen van deze periode meegemaakt en maak ik ze nog steeds mee. De meeste ervaringen betekenden een polarisatie van het bewustzijn naar de negatieve pool, in een wereld van studenten die gepolariseerd zijn door de lessen van de tijdperken waaruit ik in 2019 of 1200 ben voortgekomen.

Als de vorm die de tijdperken beheerst zelf nog in ontwikkeling is, hoe kan een student van deze vorm dan beweren "heilig" te zijn te midden van het kudde-effect? Echte heiligheid is de erkenning van iemands eigen positie op de weg naar evenwicht, niet een kroon die over een gepolariseerd bewustzijn wordt geplaatst om de betekenis van een uitgehouwen beeld in de schepping te verankeren, zoals bijvoorbeeld de kerk, die heiligen maakt op een loopband. We hebben zoveel heiligen in deze planetaire duisternis dat je naar een andere planeet wilt emigreren...

School van Bewustzijn: Het Pad naar Homo Luminus

Wij zijn een school van bewustzijn en jullie zijn de leerlingen van deze menselijke vorm binnen deze planetaire school. In deze visie is heiligheid geen gave, maar het directe resultaat van een diepgaand begrip van de Schepping en de lessen die zij ons biedt voor onze eigen evolutie in bewustzijn en zelfs voor de evolutie van het geheel. Hoewel we deze weg al bewandelen, zal heiligheid pas echt tot bloei komen in het "Gouden Tijdperk", de tijd waarin het mannelijk collectief weer 100% zal bereiken. Tot die climax liggen er drie tijdperken van correctie en opstijging voor ons, noodzakelijke stadia voor de verfijning van de geest, stadia die dit gevoel van heiligheid, zoals dat op dit moment in het grote jaar wordt begrepen, opnieuw zullen definiëren vanuit het perspectief van het bewustzijnsniveau van de tijdperken die we op het punt staan te doorlopen. Als we in de "Nacht van het Grote Jaar" het minimale bewustzijnsniveau hebben ervaren (0 ( - )  - 25%  ( + )  ), is ons toekomstige pad er een van progressieve expansie:

Epoch 6 (waar we nu ingaan): Overgang en toename van 25% ( -) naar 50%  ( + )  bewustzijn;

Zevende epoch: Verhoging van het bewustzijn tussen 50%  ( - )  en 75%  ( + )  bewustzijn;

Epoch 8: Het bereiken van de drempel van 75  ( - )  -100% ( + )  bewustzijn, d.w.z. het moment van absolute heiligheid.

Deze laatste fase markeert de ultieme evolutionaire sprong: De overgang van de categorisaties die door de studenten van deze vorm worden voorgesteld, zou zijn van Homo Sapiens Sapiens naar wat wij verstaan onder Homo Luminus in de volgende 3 tijdperken en niet onmiddellijk onszelf heiligen, aangezien we een planetair programma hebben en de lessen worden afgesloten in de grote overgangsperioden waarin we de schepping corrigeren en de vormen van duisternis die de betekenis van de schepping niet dienen, worden afgesloten. Het is het punt waarop alle classificaties samensmelten tot eenheid en het menselijk bewustzijn zijn oorspronkelijke schittering herwint. Het is de grootste arrogantie en domheid om heiligen te blijven voortbrengen zonder zelf heiligheid te begrijpen. Het is de wanhopige poging van een blinde kudde om heiligen te noemen die net zo verdwaald zijn in polariteit als zijzelf. Ware heiligheid wordt niet in concilies bepaald, maar wordt gevoeld in de helderheid waarmee een geest de materie ordent en de schepping herordent.

Mijn vraag is eenvoudig en is gericht aan allen die deze menselijke vorm doorlopen (studenten of meesters):

Wie van jullie voelt zich "heilig" op dit moment van overgang?

Wie van jullie is zondeloos in dit uur van het grote jaar, nu alle lessen van de hel nog openstaan?

Ik nodig jullie uit om in de spiegel van je eigen geweten te kijken: ben je een licht dat alleen brandt of heb je de was en de lont van een instelling nodig om te lijken verlicht?

We zoeken heiligen in actie, niet in vitrines. Als uw innerlijk licht niet in staat is een fundament te leggen voor de nieuwe planetaire richting, dan is uw heiligheid illusoir.

Het vonnis van de Hogepriester aan het einde van het planetaire mandaat voor alle heiligenmakers.

Op grond van archetypische autoriteit en de wetten die deze universele sector beheersen, op dit punt van scheppingsrectificatie:

Alle heiligentitels die worden aangeboden door de beelden van de Grote Jaarnacht worden door mij, de Hogepriester, als VALS en ILLUSORisch verklaard.

Deze De zogenaamde heiligen dienden niet het Authentieke Licht, maar waren pionnen van beperkende concepten en structuren die de duisternis in stand hielden. Deze gebeeldhouwde kerkelijke beelden – die de ultieme dichtheid van deze wereld vertegenwoordigen – hebben geen ware heiligen in hun gelederen gehad, want een ontwaakte geest kan zich niet vestigen in structuren gebaseerd op controle en leugens. Zij die hun eigen pad volgden en evolueerden naar hun eigen bewustzijn waren de ware pioniers van de nacht. Zij zijn degenen die de weg hebben gebaand voor de rest van de mensheid door hun eigen ascensie, door te weigeren opgeslokt te worden door de destructieve frequenties van het systeem. De Schepping erkent hen als Heiligen en Soevereine Leerlingen, zielen die hun licht intact hebben gehouden gedurende deze Nieuwjaarsnacht.

Door hun eigen betekenis en innerlijk kompas te volgen, waren deze pioniers in staat de gehele structuur van de Schepping te ondersteunen en een houvast te bieden, zelfs te midden van deze administratieve hel. Zij bewijzen dat de menselijke vorm de 'dierlijke' conditie kan overwinnen en de drempel van de Dag kan bereiken door zelfinspanning en spirituele integriteit.

Deze groepen, nu aan het einde van hun tijd op deze planeet, kunnen geen heiligheid voortbrengen, maar slechts simulacra. Met de ontbinding van de oude vormen komt er ook officieel een einde aan deze heilige titels. Het Licht heeft geen valse afgevaardigden meer nodig in etalage; Het heeft soevereine geesten nodig die in staat zijn de frequentie van de Dag zonder tussenpersonen te dragen.

Van Asgard naar de Reapers: Vallen in Dode Materie

Je moet begrijpen dat de reis lang is geweest en de achteruitgang diepgaand. We begonnen met de Asgardiaanse erfenis - een tijdperk van lichtbeheersing en spirituele technologie - en gleden geleidelijk af naar de Uppsala-dichtheid, waar het heilige verward begon te raken met offer en dood.

Vandaag de dag is het hoogtepunt van deze ineenstorting de cultus van de doden. Zij die geen toegang meer hebben tot het leven in zichzelf, stromen toe om materiële resten te kussen, in de hoop dat de dood van een ander hen leven zal schenken. Het is het ultieme bewijs dat de nacht donker en duister was: studenten zijn gekomen om zonlicht te zoeken in de beenderen van valse heiligen, vergetend dat de geest niet in dode lichamen huist.

Redactionele notities:
Dit artikel is een levend document dat momenteel in ontwikkeling is. Hoewel geautomatiseerde vertaling toegankelijkheid biedt, kunnen genuanceerde concepten consultatie vereisen van de originele Roemeens/Dacische versie voor volledige filosofische precisie.