view_headlineStríð í stað ástar

Þegar Gamla konan í gamla manninum ( Baba Moșului ), fyrrverandi ástargyðja frá öðrum tímum, ruglar saman ást og stríði, þá höfum við þessa plánetuaðstæðu. Venjulega, í sköpuninni, höfum við þessa aðstæðu aðeins við útgöngu úr nóttu mikla ársins – það er við útgöngu úr helvíti og inngöngu í himnaríki – þar sem Hvíta kanínan í nóttinni, sem hefur eytt eilífð í fyrri nótt sinni í 2.400 ár, vaknar frammi fyrir skemmtilegum veruleika. Hún veit ekki hvað ást er, ekkert annað en uppreisn. Og þannig fæðist stríð í sköpuninni.

Hugmyndin um ást við útgöngu úr helvíti er áhugaverð, sérstaklega frá kvenlegu sjónarhorni Gamla konunnar í gamla manninum. Þrátt fyrir ytri galdra hennar finnst henni hún máttlaus vegna innri viðbjóðs sem endurspeglast í sjónarhorni Gamla mannsins. Þetta fæðir innra með henni tilfinningu um óréttlæti og ójöfnuð – sem augljóslega getur aðeins leitt til stríðs.

Til þessa stríðs sem við höldum áfram að finna fyrir í sköpuninni. Til þessa haturs og árásartilfinningar á sköpunarstigi. Allt vegna þess að í vopnabúr hinnar miklu norn sköpunarinnar hefur hugmyndin um ást ekki verið til í mörg tímabil.

Á þessari stundu velti ég fyrir mér: ef Gamla konan í gamla manninum þekkir ekki ást, hver gegnir þá þessu hlutverki ástarinnar á þessari sofandi plánetu? Ég held að kannski geti þessi skortur á skilningi á ást aðeins leitt til andstæðu hennar – það er, í þessu tilfelli guðdómlegs óeiningar, stríðs. Þýðir þetta að sameining hefði fært plánetukærleika?

Ég man hvað Gamla konan í Gamla manninum sagði í færslu: að hún snýr tímanum aftur og, vegna þýðingar þessarar galdra – sem myndi þýða endurtekningu tveggja tímabila hennar þar til næsta umbreytingartímabil – myndum við taka prófið að fara í gegnum helvíti enn á ný.

Sem, samkvæmt lögmálum sköpunarinnar, myndi þýða sex aldir í hreinsunareld fyrir hina miklu norn, eins og hún virðist vera í síðustu holdgun sinni á degi hins mikla árs, vegna uppreisnar hennar gegn eigin hlutverki í sköpuninni – hlutverk sem, á degi hins mikla árs, var andstæða hlutverks hennar á nótt hins mikla árs. Ár.

Það er einmitt í þessum skilningi sem við höfum í sköpuninni þessa sjö ára umskipti í gegnum tímabil, til að miðla aðlögun að hærri eða lægri meðvitundarstigum. Hins vegar höfum við aðeins óeiningu og uppreisn á slíku stigi við útgöngu úr helvíti (það er, nóttina sem Mikla Árið er) og inngöngu í himnaríki. Hvert þessi uppreisn leiðir, getum við öll séð.

Í gegnum rangstöðu slíkrar stórfenglegrar meistara gagnvart eigin hlutverki í sköpuninni, skildi ég að við höfum andstæðu samræmingar – það er uppreisn – sem hefur leitt til plánetuáhrifa ringulreið í sköpuninni, vegna tvíhyggju þessa heims sem táknuð er með aðskilnaði okkar frá nóttu hins mikla árs.

Lögmál mannlegs forms segir eitthvað á þessa leið, í minni þýðingu sem „dularfullur geðklofi“ (titill sem Gamla konan í Gamla manninum býður upp á): ef plús og mínus vega ekki upp á móti hvort öðru, fer öll sköpunin í gegnum sjálfseyðingarferli. Og úr þessari sjálfseyðingu fæðist önnur merking í sköpuninni – sérstaklega í því samhengi þar sem kvenlega sameiginlega heildin (það er mínusinn, tunglsúlan) verður að vera táknuð af einhverjum.

Þetta þýðir annað hvort að við erum að leika án meistara nr. 6 í sköpuninni, á degi hins mikla árs – sem væri stórkostlegt frá sjónarhóli slíks mikils meistara, að vera hindrað í sköpuninni af eigin lærdómi frá helvíti – eða að meistari nr. 6 muni leika sína merkingu síðar, sem afleiðing af þessum leik.

Það sem bætir einnig óbeinum öfund við þessa hugsun, í sýn Gömlu konunnar, auk þessarar stríðskenndar sem hún finnur gagnvart Gamla manninum. Þannig að við höfum óskiljanlega lærdóma í sköpuninni: lærdóminn um vald, ást, stríð, öfund, svik, þjófnað, háð, spillingu, sköpunina sjálfa. Og misskilningur á þessum lærdómum leiðir okkur til þessa plánetukreppa – vegna þess að þessir lærdómar um sköpunina verða aldrei lærðir?

Er sjónarhorn stríðs frá helvíti á himnum kannski ást? Það á eftir að koma í ljós. En áskoranir sköpunarinnar eru miklar, sérstaklega þegar ég hugsa um merkingu hinnar miklu norn sköpunarinnar, um hana, um ríki hennar og aðdáendur hennar, sem finna sig við sólarupprás dags hins mikla árs – sólarupprás sem augljóslega kemur frá austri og norðri og mun lýsa upp og leysa upp þessa plánetuþoku yfir fyrrum ríkjum hennar, óháð því.

Uppreisn hefur verið andlega fræðandi, sérstaklega þegar maður byrjar að skilja eðli lærdóma nemenda þessarar myndar út frá sjónarhóli þeirra lærdóma sem Hvíti Kanínan opnaði, sem endurspeglast í lærdómi þeirra: lygar, flótti, svik, háð, hnignun – sem greinilega reyndust vera „mömmustrákar“, það er að segja, Gömlu Konunnar í Sköpuninni.

Miklir stríðsmenn, undir áhrifum frá trú á hin mikla norn, sem í tvö tímabil trúði því að ekkert væri henni æðra í sköpuninni og að enginn gæti krafist ábyrgðar á verkum sínum.

Sem var rétt. En þessi blekking hrundi nokkuð árið 2019, og frá þeim tíma og fram til þessa hefur þessi blekking dofnað dag frá degi, með hverjum lærdómi sem Gamla konan af gamla manninum hefur skapað með óhlýðni sinni. Sem leiðir okkur aftur að þessu plánetukrekki. Svo mikið stríð og hatur, öfund, vegna þess að Gamla konan af gamla manninum þekkir ekki leyndarmál þess að beygja sig, um merkingu sköpunarinnar. Eða líklega skildi hún ekki að hún er stríðsfangi með frjálsan vilja í sköpuninni.

Nóttin er liðin og mun ekki koma aftur í sex tímabil í viðbót, og þetta ringulreið í sköpuninni getur aðeins haldið áfram í ljósi í gegnum reglu – sem fæðist í gegnum sjálfseyðingu ringulreiðarinnar.

Hvernig þessi saga endar – baráttan milli myrkurs þessa heims og ljóss þessa heims á himnum – er fyrirsjáanlegt.

Sérstaklega þegar þú skilur að morgunninn er runninn upp, og frænka Yin – sú sem ræður ríkjum á svæðum Vestursins og Suðursins – er ekki húsfreyja innan þessa plánetuskóla, heldur aðeins auðmjúk þjónn sólarinnar, sem hefur náð lokum kjörtímabils síns við að ganga inn í ríki hins Sólin, þar sem hún beygir sig fyrir sólinni sinni, til að gegna andstæðu merkingu hennar í sköpuninni, í samræmi við tíma hins mikla árs.

Fyrir nemendur þessa forms stendur spurningin eftir: Quo vadis?

Í átt að sjálfseyðingu, ásamt myrkum formum nætur hins mikla árs?

Eða í átt að ljósi og merkingu í sköpuninni?

Hver gegnir jú hlutverki ástarinnar á þessari plánetu?

Kannski er svarið sársaukafullt einfalt: enginn. Ekki vegna þess að ástin sé ekki til, heldur vegna þess að þeir sem áttu að vera fulltrúar hennar hafa gleymt henni. Og í heimi þar sem enginn leikur ást lengur, verður stríð eina sjónarspilið sem eftir er.

Ritstjórnarathugasemdir:
Þessi grein er lifandi skjal sem er í þróun. Þó að sjálfvirk þýðing veiti aðgengi, gætu flókin hugtök þurft að skoða upprunalegu rúmensku/dakísku útgáfuna til að fá fulla heimspekilega nákvæmni.