view_headlineOorlog in plaats van liefde

Wanneer de Oude Vrouw van de Oude Man ( Baba Moșului ), de voormalige godin van de liefde uit andere tijden, liefde verwart met oorlog, ontstaat deze planetaire situatie. Normaal gesproken zien we deze situatie in de schepping alleen bij het verlaten van de nacht van het Grote Jaar – dat wil zeggen, bij het verlaten van de Hel en het betreden van de Hemel – waar het Witte Konijn van de Nacht, dat een eeuwigheid van 2400 jaar in haar vroegere nacht heeft doorgebracht, ontwaakt voor een amusante realiteit. Ze weet niet wat liefde is, niets dan rebellie. En zo wordt oorlog geboren in de schepping.

Het concept van liefde bij het verlaten van de Hel is interessant, vooral vanuit het vrouwelijke perspectief van de Oude Vrouw van de Oude Man. Ondanks haar uiterlijke toverkracht voelt ze zich machteloos door de innerlijke afschuwelijkheid die wordt weerspiegeld in het perspectief van de Oude Man. Dit wekt in haar een gevoel van onrecht en ongelijkheid op – wat uiteraard alleen maar tot oorlog kan leiden.

Op deze oorlog die we in de schepping blijven voelen. Op deze haat en dit gevoel van aanval op het niveau van de schepping. Allemaal omdat in het arsenaal van de grote heks van de schepping het begrip liefde al vele eeuwen niet bestaat.

Op dit uur vraag ik me af: als de Oude Vrouw van de Oude Man geen liefde kent, wie vervult dan deze rol van liefde op deze slapende planeet? Ik denk dat dit gebrek aan begrip van liefde wellicht alleen maar het tegenovergestelde kan voortbrengen – in dit geval van goddelijke niet-vereniging, namelijk oorlog. Betekent dit dat een verbintenis planetaire liefde zou hebben gebracht?

Ik herinner me wat de Oude Vrouw van de Oude Man in een bericht zei: dat ze de tijd terugdraait en dat we, vanwege de betekenis van deze toverij – wat een herhaling van haar twee tijdperken tot de volgende overgangsperiode zou impliceren – het examen van het opnieuw door de Hel gaan zouden moeten afleggen.

Wat, volgens de wetten van de schepping, zes tijdperken in het vagevuur zou betekenen voor de grote heks, aangezien ze zich in haar laatste incarnatie lijkt te bevinden op de dag van het Grote Jaar, vanwege haar rebellie tegen haar eigen rol in de schepping – een rol die, op de dag van het Grote Jaar, het tegenovergestelde was van haar rol in de nacht van het Grote Jaar. Jaar.

Het is precies in deze zin dat we in de schepping deze zevenjarige overgang door tijdperken hebben, om de aanpassing aan hogere of lagere bewustzijnsniveaus te bemiddelen. We hebben echter alleen op zo'n niveau non-unie en rebellie bij de uitgang uit de Hel (dat wil zeggen, de nacht van het Grote Jaar) en de intrede in de Hemel. Waar deze rebellie toe leidt, kunnen we allemaal zien. Door de mismatch van zo'n monumentale meester met haar eigen rol in de schepping, begreep ik dat we het tegenovergestelde van afstemming hebben – namelijk rebellie – wat heeft geleid tot een planetair effect van chaos in de schepping, vanwege de dualiteit van deze wereld, vertegenwoordigd door onze scheiding vanaf de nacht van het Grote Jaar. De Wet van de Menselijke Vorm zegt zoiets als dit, in mijn vertaling als een 'mystieke schizofreen' (een titel aangeboden door de Oude Vrouw van de Oude Man): als het plus en het min elkaar niet in evenwicht houden, ondergaat de hele schepping een proces van zelfvernietiging. En uit deze zelfvernietiging ontstaat een andere betekenis in de schepping – vooral in de context waarin het vrouwelijke collectief (dat wil zeggen, de min, de pilaar van de Maan) door iemand vertegenwoordigd moet worden.

Dit betekent ofwel dat we zonder Meester nr. 6 in de schepping spelen, op de dag van het Grote Jaar – wat hilarisch zou zijn vanuit het perspectief van zo'n grote meester, om in de schepping geblokkeerd te worden door haar eigen lessen uit de Hel – of dat Meester nr. 6 haar betekenis later zal uitspelen, als gevolg van dit spel.

Wat ook een impliciete jaloezie toevoegt aan deze gedachte, in de visie van de Oude Vrouw, naast dit gevoel van oorlog dat ze voelt jegens de Oude Man. Dus, als lessen hebben we onbegrepen lessen in de schepping: de les van macht, van liefde, van oorlog, van jaloezie, van verraad, van diefstal, van spot, van losbandigheid, van de schepping zelf. En het misverstand over deze lessen leidt ons tot deze planetaire chaos – omdat deze lessen van de schepping nooit geleerd zullen worden?

Is het perspectief van oorlog vanuit de hel in de hemel misschien liefde? Dat zal blijken. Maar de dilemma's van de schepping zijn groot, vooral als ik denk aan de betekenis van de grote heks van de schepping, aan haar, aan haar domeinen en haar volgelingen, die zich bevinden bij de zonsopgang van de dag van het Grote Jaar – een zonsopgang die, uiteraard, uit het oosten en het noorden komt en deze planetaire mist over haar voormalige domeinen zal verlichten en verdrijven, ongeacht de omstandigheden.

Rebellie is spiritueel leerzaam geweest, vooral als je de aard van de lessen van de leerlingen van deze vorm begint te begrijpen vanuit het perspectief van de lessen die door het Witte Konijn zijn geopend, die weerspiegeld worden in hun lessen: leugens, vlucht, verraad, spot, decadentie – die blijkbaar "moederskindjes" bleken te zijn, dat wil zeggen, van de Oude Vrouw van Schepping.

Grote krijgers, beïnvloed door de overtuigingen van de grote heks, die twee tijdperken lang geloofde dat er niets boven haar stond in de schepping en dat niemand haar ter verantwoording kon roepen voor haar daden.

Wat correct was. Maar deze illusie werd in 2019 enigszins verbrijzeld, en sindsdien is deze illusie dag na dag vervaagd, met elke les die de Oude Vrouw van de Oude Man ons leert door haar ongehoorzaamheid. Wat ons terugbrengt naar deze planetaire chaos. Zoveel oorlog en haat, jaloezie, omdat de Oude Vrouw van de Oude Man de geheimen van het buigen niet kent, de betekenis van de schepping. Of misschien begreep ze niet dat ze een krijgsgevangene met vrije wil in de schepping is.

De nacht is gevallen en zal pas over zes tijdperken terugkeren, en deze chaos in de schepping kan alleen voortduren in het licht door middel van orde – die geboren wordt door de zelfvernietiging van chaos.

Hoe dit verhaal eindigt – de strijd tussen de duisternis van deze wereld en het licht van deze wereld in de Hemel – is voorspelbaar.

Vooral als je begrijpt dat de ochtend is aangebroken, en Tante Yin – degene die heerst over de gebieden van het Westen en het Zuiden – niet de meesteres is binnen deze planetaire school, maar slechts een nederige dienaar van de Zon, die het heeft bereikt aan het einde van haar termijn bij het betreden van het Koninkrijk van de Zon, waar ze buigt voor haar Zon, om de tegenovergestelde betekenis ervan in de schepping te spelen, overeenkomstig het uur van het grote jaar.

Voor de studenten van deze vorm blijft de vraag: Quo vadis?

Naar zelfvernietiging, samen met de duistere vormen van de nacht van het Grote Jaar?

Of naar licht en een betekenis in de schepping?

Wie speelt immers de rol van liefde op deze planeet?

Misschien is het antwoord pijnlijk eenvoudig: niemand. Niet omdat liefde niet bestaat, maar omdat degenen die haar hadden moeten vertegenwoordigen haar zijn vergeten. En in een wereld waar niemand meer liefde bedrijft, wordt oorlog het enige schouwspel dat overblijft.

Redactionele notities:
Dit artikel is een levend document dat momenteel in ontwikkeling is. Hoewel geautomatiseerde vertaling toegankelijkheid biedt, kunnen genuanceerde concepten consultatie vereisen van de originele Roemeens/Dacische versie voor volledige filosofische precisie.